Mijn vakantie zit er weer op. Twee mooie weken in een appartement aan de Belgische kust. Vanuit je voordeur sta je meteen op een brede boulevard met daarachter strand en zee. Heerlijk.

Als je met je rug naar de zee gaat staan is het minder mooi. Kilometerslange lelijke veel te hoge appartementencomplexen staren je dan aan. In allerlei stijlen, in Vlaanderen bestaan vrijwel zeker geen schoonheidscommissies.

Toch went het snel, en na een week vind je het niet eens meer zo lelijk en zie je er zelfs   mooie bouwsels tussen staan.

Daar heb me dus absoluut niet aan geergerd. Wel aan andere dingen, na twee weken had ik wel een top 3 in mijn kop.

 

Nummer 3 waren de strandhuisjes op het stand. Kleine hokjes die je kon kopen of huren en waarin je je strandrotzooi zoals windschermen, parasols en luchtbedden kon opslaan. Handig als je vaak naar het strand gaat.

Alleen staan er honderden van die k#th#tjes naast elkaar, zodat ik vanaf de boulevard nog net een strookje zee zag en geen strand. Pas een paar kilometer verderop had je weer vrij zicht. Overdaad schaadt.

Ergernis nummer twee zijn zonnebrillen. Zelf heb ik echt nooit een zonnebril op, het is onnodig en maakt dat je de wereld donker in ziet. Je ogen wennen aan zo’n bril en je kunt normaal daglicht niet meer verdragen.

Maar goed, buiten mij heeft ieder ander kennelijk een zonnebril. Is op zich geen probleem. Mijn ergernis zit ‘m in de dagen en tijden dat er geen zon is en dat het bewolkt of donker is. Dan lopen er hele volksstammen MET EEN BRIL BOVEN OP HUN HOOFD. Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaargh. Daar kan ik niet tegen. Brillen die recht fnaar boven wijzen en dus geen enkele functie hebben. Brillen horen voor je ogen en anders zet je dat af!!

Maar het kan erger. De grootste ergernis is honden. Toen ik klein was zag je mensen met honden lopen. Herders, Boxers, Labradors en vuilnisbakkenras. Je zag dan iemand een stok gooien en daar rende zo’n beest dan achteraan. Als erkend hondenhater vind ik dat ook niks – koop dan een drone, die kun je ook wegsturen en weer terug laten komen, bovendien vreten ze niet, poepen ze niet, blaffen ze niet. Wat wil een mens nog meer – maar oke, je hebt een echte hond.

Dat stokgooien is nu wel verleden tijd. Er lopen alleen nog maar showhondjes op de boulevard. Hele ‘schattige’, te ver doorgefokte k@thondjes met hele kleine pootjes. Die rennen niet meer, ze trippelen. En blaffen. Eerst dacht ik dat iedereen met cavia’s liep. Kefcavia’s, want de geluidjes waren niet het gepiep van normale cavia’s. Maar toen ik mijn bril opzette (nee geen zonnebril, en gewoon voor mijn ogen) zag ik dat het hondjes waren. Tongetje uit het bekje, want het valt niet mee om in die hitte met die minipootjes zo’n mens bij te houden. Je zag dan ook vaak dat die zogenaamde honden werden gedragen. En dan beginnen die beestjes in het gezicht te likken, wat het vrouwtje dan heeel plezierig vind. Bah. Jr zag trouwens ook hele stoere sixpackjongens met zo’n marmot lopen Geen gezicht.

De trend is dus: steeds kleiner. Over 5 jaar zijn er alleen nog honden zo groot als een rat En over 10 jaar kan ik ze dan stiekem doodrijden en zeggen dat ik dat anders nooit doe. Met veel plezier zal ik dan elke dag het vermalen hondjesvlees uit de groeven van mijn banden peuteren.

Ik denk dat inmiddels enkele lezers zich aangesproken voelen. Trek het je niet aan, het zijn mijn gebreken, ik kan er ook niets aan doen. Maar als je mij ooit tegenkomt met een bril boven op je knar en je loopt met een riem met aan het eind een heel klein mormeltje dan ben je gewaarschuwd.

Voor de rest was het top bij onze zuiderburen. Brugge, Gent en Brussel zijn fantastische steden, een aanrader.

Bij thuiskomst had ik een paar emailtjes over Sneek 2. Indeling en zo. Na twee schaakloze weken besef je niet alleen dat de vakantie voorbij is, maar dat ook het nieuwe schaakseizoen weer voor de deur staat. Weer een jaar lang goede en slechte zetten doen en proberen te winnen. Net als bij de Olympische Spelen in Rio.

Duidelijk is dat je je zelf niet moet overschatten. Ik heb veel sporters gezien die vloekend het zilver grepen. Je mag natuurlijk best ambities hebben, maar winst is nu eenmaal niet vanzelfsprekend, je bent niet de enige die 4 jaar naar dat moment toe geleefd hebben. Relativeer je prestatie, zeker bij een schaakclubje is winst of verlies niet zo belangrijk.

Daarom heb ik afgelopen dagen genoten van hardloper Churandi Martina. Die man kijkt naar de sport zoals het m.i. altijd zou moeten. Hij wordt 5e en met 0,01 seconde sneller had hij brons gehad. En wat zegt hij met een brede grijns? “Ik heb mijn best gedaan”. En zo is het.

 

" frameborder="0" allowfullscreen>
0
0
0
s2sdefault
powered by social2s