Verslag Anne Kloosterman

 

De Reis

Eindelijk was het weer zover: vol goede moed gingen we eensgezind op weg naar de vijfde ronde. Almere was het einddoel en had als club een nieuw speellocatie: een denksportcentrum gecombineerd met een sportaccommodatie.
 

 

Het was zo nieuw dat zelfs de GPS de positie niet nauwkeurig kon bepalen en er slechts maar een gooi naar deed. Enfin, de teamcaptain samen met invaller Tjeerd in de achterhoede van de Sneker colonne en de Amerikaan met de overige zes voorop. In een rustig tempo met schitterend weer kwamen we ca. 12.35 uur aan op de plaats van bestemming. Althans, volgens de routeplanner, want die deed zoals al eerder gemeld, er maar een gooi naar.

Voor onze ogen doemde een enorm complex op met diverse hallen, speelvelden (voetbal, basketbal en wellicht ook nog hockey) en een parkeerplaats die hier en daar nog enige bestrating behoefde. Volkomen vertrouwend op de uitspraak van de ANWB routeplanner liepen wij richting complex. In het prachtige weer waren pupillenelftallen een potje aan het voetballen waar het publiek volop genoot van het weer. Wij liepen ontspannen keuvelend om het complex heen in de hoop een schaakbord te ontwaren. Toen we al meer dan helft van het rondje hadden gehad begon de twijfel toe te slaan: zaten we wel goed? Hier kan toch geen schaakclub zitten? Ik kan me hier geen schaakbord voorstellen! Kortom, we liepen nog snel even door. En warempel, aan de achterkant van het complex stond op een A4-tje afgedrukt: Wolkom Snits! Nou, da’s nog eens een hartelijk welkom! Persoonlijk werden we door een Almeerder schaakfunctionaris de hand gedrukt en verwelkomd en werden wij naar de speelzaal geleid. Fonkel nieuw, de cementgeur was nog merkbaar aanwezig, een prachtige locatie. We waren ruim op tijd, dus nog snel een bakkie en een sjekkie. Han had aan bord twee de eer om “on-line” te spelen. Zijn partij kon live worden gevolgd via een elektronisch schaakbord. Het plasmascherm hing in de kantine, zodat je de stelling op je gemak kon bekijken. Weliswaar zonder commentaar te geven, want dat werd natuurlijk uitdrukkelijk verboden.

De Wedstrijd
 

(foto overgenomen van de site van Almere. Jan Lootsma is even naar het toilet)

 

Om even over enen barstte de strijd los. In volkomen willekeurige volgorde een bloemlezing: aan bord 2 dus Han die elektronisch werd gevolgd. Zijn partij begon schitterend. Een pionoffer op e5 bracht hem een prachtige stelling die zijn beide paarden de vijandelijke linies liet binnendringen. Een kwaliteit en een koning die onveilig stond, was zijn oogst. Na 16 zetten kon de tegenstander wel het hoofd buigen. Maar toen sloeg de vertwijfeling toe: een stelling die volgens Han elke Sneker schaker kon winnen werd volkomen verprutst en uiteindelijk liet Han zich maar mat zetten. Ondertussen voltrok zich aan bord 4 een ander drama: Christian zeer gemotiveerd ten strijde getrokken, offerde een stuk voor twee vrijpionnen. Verbonden weliswaar, maar de tegenstander wist op zijn beurt ook een vrijpion te creëren achter die van Christian. De aanval liep niet uit op mat of materiaal winst en ook Chris moest het hoofd buigen: 2 – 0. Tjitze had aan bord 3 maar één gedachte: winnen. En dat deed hij. Ook hier had hij, volgens eigen zeggen, wel wat wind mee maar wist op fraaie wijze zijn tegenstander te verschalken. 2 – 1. Jouke had aan bord 1 een bekende stelling op het bord. Een thematisch stukoffer met als resultaat pionwinst wist hij zettenlang te pareren, maar plotseling zat het er toch nog in en moest na lang gemanoeuvreer de koning omleggen. 3 – 1. Invaller Tjeerd wist zich prima te weren aan bord 7. Hij stond zeker niet slechter en remise zou zeker terecht zijn deel moeten zijn. Helaas voor hem (en het team) wist zijn tegenstander de stelling naar zijn hand te zetten en een dodelijke penning was de nekslag: 4 – 1. Jan had aan bord 5 een volkomen gelijke stelling op het bord getoverd. Althans, toeschouwers beoordeelden deze stelling als 100% remise. Maar leer ons onze Jan kennen: hij wist met zijn loper en toren de zwarte stelling klem te zetten en forceerde zo het volle punt: 4 – 2. Renske had aan bord 6 een iets betere stelling en remise zou haar deel worden, ware het niet dat Han zijn winststelling op dat moment verprutste en zij dus voor de winst moest gaan. Jammerlijk slaagde deze onzekere missie niet en een nul was haar deel: 5 – 2. Het leed was al geleden en dus deed de uitslag aan bord 8 er niet meer aan toe. Het was ondertussen al kwart voor zes en de irritante zon was al bezig achter de einder te zakken. Ondergetekende met de zwarte stukken, had in een gesloten Siciliaan de voeten nog droog weten te houden. Na 33 zetten was de volgende stelling ontstaan:

 

 

 

Er dreigt 34 ... – Pxd4 en die pion op e5 is ook gedoemd te verdwijnen. Wit speelde 35. Kg2 en haalde hiermee de penning eruit. 35 ... – Lb6! 36. Le3 wat anders? Maar toch volgde: 36.  ... – Pxe5! De eerste pion is binnen. Na een geforceerde dameruil werd door ondergetekende de jacht geopend op de tweede pion: a2. En na zet 54 was de volgende stelling ontstaan:

 

 

 

55. b2-b3. Is er keuze? Ook na 55. Lc3  Pxc3  56. bxc3 en Lb2 kunnen de stukken in het doosje. 55. ... – Lb2. 56. Ld8+  Kg6 57. Lb6  Pc3 58. Lc2 Pxa2 en dat is nummer twee. Na wat heen en weer geschuif bloeide het plan van zwart op na: 68. Lc7 – b6

 

 

 

 
68. .. e6-e5! De bevrijding van het centrum. Nu de witte pionnen g3 en h4 constante aandacht behoeven is het lieve pionnetje op d5 van doorslaggevende aard. Na een geforceerde ruil van de witte en zwarte b-pion was de zwarte vrijpion op de a-lijn een handenbinder van de witveldige loper geworden terwijl de andere witte loper gedwongen werd het paard te verwijderen. Ongelijke lopers, een goede tegen een slechte. Jammer genoeg bleef de tegenstander tot ver na de 80e zet doorschuiven, allemaal tegen beter weten in. Zo rond halfzeven werd opgegeven: 5 – 3.

De Terugreis

Teleurgesteld? Zeker! Maar er heerste een gevoel van: jammer, gewoon pech. Goed gespeeld en toch verloren. Dat kan, zeker in het schaken. Er werd besloten om  toch maar te chinezen in Emmeloord. Dat bespaarde tijd en was makkelijker te vinden. Tjeerd en Christian hadden al van de vetput gesnoept in Almere en gingen alvast vooruit naar huis. Onderweg werden we gebeld door een uitzinnig tweede team, of wij ook hadden gewonnen. Nee, niet echt. Het tweede ging eten in Sneek en waar wij waren. Nu waren we net Almere uit dus dat zou nog wel even duren. Maar na enig gedelibereer ging toch de voorkeur uit naar de Sneekse Chinees. Enfin, even gas geven en je bent ook zo in Sneek. Het bijna complete tweede was als aan het derde biertje toe en het bestellen kon aanvangen. Een keur aan gerechten was ons deel. Heerlijk. Verzadigd en de teleurstelling verwerkt werd de thuisreis aanvaard. Hier en daar werden wat teamgenoten en tweedeteamspelers in de binnenstad gedropt.
Ik was wel vroeger thuis dan voorspeld, maar het gevoel dat er zeker wat moet gebeuren de laatste vier rondes bleef nog lang ’s nachts door het hoofd spelen..........

 

(voor het verslag van Almere wijzen we naar hun website)

Anne Kloosterman
0
0
0
s2sdefault
powered by social2s