tinuslogoHet is het eerste achttal niet gelukt een aansprekend resultaat te boeken in de 5e ronde van de KNSB-competitie. Er werd met 5 ½ -2 ½ verloren van het team uit Amsterdam. Bij het vertrek naar de hoofdstad was er optimisme en Wytse had het al gedroomd : het wordt 5-3 voor ons. Het ontnam me bijna het laatste restje motivatie om in het grauwe weer mee af te reizen naar het grauwe Amsterdam-Noord om daar in een grauwe locatie (die bleek inderdaad aan grauwheid niet onder te doen voor het ABC) een grauwe remise te spelen als we toch met 2 punten naar huis gingen.

 

 

Toch maar vertrokken met zijn zessen richting afsluitdijk. Bij Zurich een kleine tussenstop gemaakt om wat mensen over te hevelen in de auto van Johnny. Die werd meteen door enkelen benut als rookpauze zodat ik werd gedwongen tot de enige activiteit die voor mij overbleef: De constatering dat het truckerscafe nogal grauw afstak bij de verlaten en verregende parkeerplaats . Het enige wat hier bloeit is een winterdepressie.

Ter zake:

We gingen er met de bekende opstelling vol in en 3-5 was halverwege de middag een droom die kon uitkomen. Johnny haalde een puik punt binnen. Actief en harmonisch stukkenspel versus ruimtegebrek en ontwikkelingsachterstand. Dan loopt een aanval vanzelf. Het werd niet de inleiding tot een afstraffing, want Tjitze moest vrijwel tegelijkertijd opgeven . Op het beslissende moment wist hij een mooi opgebouwd initiatief niet te verzilveren, raakte de draad helemaal kwijt,met voornoemd resultaat. Dat was een tegenvaller, want veel muziek zat er nou ook weer niet in de overige stellingen. Anne liet zich hoe langer hoe meer terugdringen in een middenspel/ eindspel wat er aanvankelijk gunstig uitzag. Jan was in de opening al een troef kwijtgeraakt . De oplettende lezer heeft opgemerkt dat ik niets verklap over openingsrepertoire want het is niet de bedoeling dat onze tegenstanders met een “sitting duck”te maken krijgen. Maar met Jan weet je het nooit en dus was er nog niets aan de hand. Dick en ik stonden remise, grauw, maar meer zat er niet in. Han had zijn openingsproblemen wel opgelost als ijverige student, maar daarna wil het wel eens stokken. Hoe nu verder. Alleen Chris bood echt hoop op nog een vol punt. Kwaliteit voor in technisch eindspel ,laat dan maar aan hem over. 

De finale: Dick en ik remise, 2-2. ( Tijd voor een blikje Heineken à 2 euro, dit keer geserveerd door een ouder, kalend, sympathiek, clublid, dat op mijn gegrom mij toevoegt: “Het is voor de club”, waarna ik de transactie schoorvoetend voltooi met de mededeling dat ik anders natuurlijk niet betaald had,wederzijds gegrinnik, maar iets grauwer van mijn kant. Het ABC begint te lonken, ik ga weer meedoen aan de interne competitie) Han verliest ineens, Anne manoeuvreert zich in een verloren toreneindspel met 0 tegen 2 pionnen en Chris geeft een volle toren weg door een paardvork. Anne en Han verliezen dus 4-2. Chris stond zo goed dat hij met een stuk achter toch remise weet af te dwingen. Jan neemt de tijd, hij staat straal verloren , maar met Jan weet je het nooit. Een half uur verder staat Jan nog meer verloren maar met Jan weet je het nooit. Iedereen,zelfs ik, wil weg. Ik zie een oud mannetje, de vergrijzing neemt echt toe, telkens hoofdschuddend de situatie opnemen. Ga dan weg denk ik.

Jullie gaan toch wel winnen en Boven IJ geeft vanavond geen feest. Als Jan eindelijk opgeeft blijkt de man de wedstrijdleider te zijn , neutraal in de 2e klasse , die nogmaals het hoofd schudt bij het invullen van het wedstrijdformulier, nadat ik toewierp van zeer vlabij.” O u bent de wedstrijdleider” . Genoeg, we hebben lekker gewokt. Zonder Tomtom. Ieder nadeel heb z’n voordeel.

0
0
0
s2sdefault
powered by social2s