annelogo2Op een winterse zaterdag met herfst temperaturen toog het vlaggenschip van Sneek naar HARDENBERG om de confrontatie aan te gaan met de koploper van de derde klasse À van de KNSB. De non-playing captain Wytse voorspelde een 4-4 maar dat zou toch anders uitpakken.
Ruim op tijd arriveerde het eerste bij de barak wat de thuisploeg hun honk noemden. Ogenschijnlijk bij iemand in de achtertuin stond daar verscholen achter een jaren zestig rijtjes woning een houten keet die de gezelligheid binnen, achter vaalwitte vitrage verborgen hield. Keurig op tijd startte de strijd en al ruim binnen de eerste tijdcontrole kwam Dick niet verder dan remise tegen WFM Caroline Slingerland. 

Ondergetekende
had onderwijl al een mooie Siciliaan om zeep geholpen door stukverlies over het hoofd te zien. Mijn tegenstander met de oude Friese voornaam Freerk, kon elke angel uit mijn wanhopige trukendoos halen. Kostte hem wel veel tijd en dat gaf mij de mogelijkheid om pas op te geven toen naast mij Selwin een fraai punt mocht bijschrijven: 1 1/2 punt aan weerszijde van de streep. Volgens Selwin een beetje mazzel maar dat dubbeltje mag ook wel eens onze kant opvallen.

Terwijl ik met Freerk zat te analyseren kwam Tjitze de deur binnen zeilen van het analysezaaltje met de mededeling dat de winst binnen was! Nick, Jan en Tjitze natuurlijk konden hun goede partij verzilveren en hadden we de matchpunten in handen. Mijn teamleiders hart sprong in mij op bij dit blijde nieuws en ik spoedde mij naar de speelzaal om de winnaars te feliciteren.

Uiteraard met gepaste ingetogenheid omdat Johnny en Christian nog aan het spelen waren. Euforie alom en ik kon het eigenlijk nog niet geloven. Zelf had ik een nul moeten noteren en dan is de teamwinst wat langer onderweg naar mijn deel van de hersenen die de vreugde activeert.


Buiten even een shagje roken om de zenuwen te kalmeren en terugkerend zie ik rumoer rond de tafel van Johnny: blijkbaar is er een vlag gevallen maar de notatie was nog niet op orde. Op een ander bord de partij reconstruerend ziet Johnny het al: de tegenstander haalde de 40 zetten niet! Nog met een zwakke poging proberend de schade te beperken vroeg de heer Mijnheer: "had je geen schaak gegeven op a8?" maar dat was niet het geval en de teller bleef staan op 39 zetten.

Het was even over vijfen en Christian zag met een toren tegen een loperpaar remise binnen handbereik, maar zag ook dat Bram Klapwijk secuur speelde en het lichte voordeel omzette in een gewonnen eindspel. De eindstand 2,5 - 5,5 in het voordeel van ons Friezen.


Nog voor half zes konden we naar de Chinees lopen met de typische Kantonese naam: Kota Radja. Het was gezellig en we konden natuurlijk geen kwaad woord horen over de nullenvangers Christian en ondergetekende. Toen de hoofdgerechten werden geserveerd konden we ons herinneren dat vorige keer het eten ook niet geweldig was, maar de prijzen waren zeer schappelijk. Enfin, zonder pepermuntje en hete handdoeken spoedden wij ons weer naar het noorden.

Tevreden en het gevoel dat we het kampioenschap helemaal in eigen handen hebben stemde ons zeer, maar dan ook zeer tevreden. Twee maanden rust en dan er vol tegen aan! Een tevreden Teamleider à.i. Anne.
0
0
0
s2sdefault
powered by social2s