Een zonovergoten zaterdag, een kersverse Fries kampioen en een KNSB klasse 3A topscoorder, zeg nou zelf: dat zijn ingrediënten waar je een teambrood van kan bakken toch?

Tuurlijk, Emanuel Lasker kon een team op de been brengen die gemiddeld 50 ratingpunten meer scoorde dan die van het Sneker vlaggenschip, maar het thuisvoordeel telt ook mee voor zeker 50 punten, dus teamcaptain Christian had vol goede moed een opstelling gebreid zonder kopman Johnny, die weer ergens tussen Calais en Edinburgh aan het rondrijden was. Han kon gelukkig invallen en toen ook nog bleek dat wedstrijdleider Wytze van der Zee, Zeehek onder schaakvrienden, toch wel deze spannende wedstrijd kon leiden, was de dag van Christian al niet meer stuk te krijgen.

Christian had de spelers in wat minder goede doen aan de lagere borden geplaatst want daar moest Sneek de meeste punten scoren.

Even leek het er op dat Jouke aan bord 2 al vroeg klaar zou zijn: snel drong hij Rienk Sijbesma in de damehoek, maar Rienk verdedigde zich taai.

Ook Selwin aan bord 8 kon tegen de Berliner van Murk Viersma positioneel voordeel halen, maar de genadeklap was nog niet direct uit te delen.

Aan bord 4 kon ondergetekende in een Fransoos het duel tussen beide loperparen langzaam in zijn voordeel ombuigen en toen Erik Bosma ook nog een stuk inleverde gaf hij op: 1 - 0.

Han verving Johnny, dus aan bord 1 wist hij tegen Sicco Ros een partij met fijne nuances op het bord te brengen. Volgens eigen zeggen waren er momenten om remise te maken, maar die mistte Han volkomen: 1 - 1.

Tjitze had op bord 3 een moderne opening op het bord getoverd, waar Jan Hibma nogal thuis in was. Even leek het er op dat Jan volledig over Tjitze heen ging walsen, maar wonderlijk genoeg bleef Tjitze overeind en wist zowaar nog de volle winst veilig te stellen ook: 2 - 1.

Aan bord 5 worstelde Jan Lootsma met zijn seizoensvorm: Dolf Wissmann liet hem geen enkele ruimte over om de ontwikkelen. In deze verstikkende omgeving moest Jan materiaal inleveren om niet te bezwijken, maar dat was ook wel voldoende voor de winst voor Dolf: 2 – 2.

Door captain Christians oogharen gekeken leek het er op dat Sneek toch op een degelijke overwinning zat: borden 6 en 7 koersten af op remise en de borden 2 en 8 stonden glad gewonnen.

Uiteindelijk wist Selwin aan bord 8 het volle punt te scoren: Murk had intussen een kwaliteit ingeleverd en kon na lang verdedigen het hoofd buigen: 3 – 2. Terwijl topscoorder Jouke een spartelende Rienk kwelde, wist teamcaptain Christian aan bord 7 het zichzelf weer verschrikkelijk moeilijk te maken: ogenschijnlijk eenvoudige zetjes waren aan hem ook dit keer niet besteed en zo vergooide Chris een mooi opgezette partij naar de gallemiezen: 3 – 3.

Aan bord 6 had het er alle schijn van dat Dick zijn kruit al had verschoten om zijn senior kampioenschap 2017 binnen te slepen vorige week. Een op het eerste oog stoffige pot tegen Tjalling Wiersma leek te verzanden in remise, maar onnodig pionverlies deed Dick de das om: Tjalling manoeuvreerde vakkundig zijn beter paard tegen een zwakkere loper: 3 – 4.

Verbazing en ongeloof vochtten om de boventoon: wat?! Hoe…?! Even flitste de songtekst: “there ain’t no sunshine when she’s gone” door mijn hoofd toen ik Christians beteuterde gezicht zag. Gelijkspel, hooguit! was er nu nog te behalen.

Gelukkig liet onze topscoorder Jouke aan bord 2 ons niet in de steek: het heeft zo moeten zijn, want om klokslag 4 uur legde Rienk zijn koning om: 4 – 4.

Voor de Laskerianen een winstpunt die de theoretische degradatie definitief op afstand houdt en voor de Snekers een verliespunt die het kampioenschap theoretisch houdt.

Ach, we hebben het dan weliswaar niet helemaal meer in eigen hand, maar we gaan er voor!

Op 1 april (ja, je verzint het niet) tegen de Zwollenaren en op 6 mei de grote finale tegen de koploper Almelo. “It ain’t over ‘till it’s over!”

0
0
0
s2sdefault
powered by social2s