mudh.jpg

 De laatste KNSB wedstrijd is altijd in mei. Een beetje na het interne schaakgewoel en meestal veel te mooi weer om een hele dag binnen te zitten.  Als het dan ook nog een uitwedstrijd is waar helemaal niets op het spel staat, is de motivatie ver te zoeken.  Waarschijnlijk had het feit dat we 3 invallers nodig hadden daar ook alles mee te maken.

Met frisse tegenzin dus toch maar vertrokken richting Doetinchem, je zit in een team en dan moet je de gifbeker tot de laatste druppel leegdrinken. 

Om  10.50 uur hadden we afgesproken bij de Mcdonald  in Heerenveen,  alwaar we Anna Maja en haar moeder op zouden pikken.  Vlak voor  miijn vertrek ging er van alles mis. Om kwart voor 11 belde ik Joe dat ik nog in Leeuwarden was en dat ze alvast maar moesten vertrekken.  Joe antwoordde  dat ook hij nog met de rest is Sneek zat……

Precies 20 over 11 kwam ik in Heerenveen, waar 6 ongeduldige mensen stonden te popelen om te vertrekken.

Twee  minuten voor aanvang arriveerden we bij de speelzaal. En als je er dan eenmaal bent valt het allemaal wel mee.


Een prettige zaal met   prettige mensen in een ontspannen sfeer deed mijn schaaktegenzin verdwijnen en ik ging er toch maar voor zitten.

Met wit hoopte ik op e5 of c5 voor een sprankelende partij.  Maar het werd d5. Een Scandinaviër, jammer.   Na 12 zetten  kreeg ik een geniaal  idee. Ik bood remise aan.  Mijn tegenstander  dacht nog enige tijd na over het aanbod.  Toen besefte ook hij dat het verspilde tijd was.  Stel dat je tot 7 uur doorspeelt, en het dan alsnog remise wordt.  Een hele mooie middag naar de kl…., terwijl er thuis nog dingetjes genoeg te doen zijn.  Hij nam het aanbod aan en spoedde zich huiswaarts.

Ik was als eerste klaar, en met een grote grijns wees Tom mij erop dat ik dus het verslag moest schrijven.  Ook dat nog.

De rest van de middag heb ik voornamelijk voor het denksportcentrum gebivakkeerd. Af en toe kwam er weer een roker die mij op de hoogte hield van wat er op de overige borden gebeurde.

Al spoedig  kwamen er nog een aantal remises bij.  Het was duidelijk dat veel schakers niet tot het gaatje wilden gaan.  Invaller Wytze Zee had weer een wilde partij. In een onduidelijke stelling bood hij remise aan, was gretig aangenomen werd. Weer 2 schakers tevreden. 

Vlak daarna maakte Ronald remise. Dat wil ik ook dacht Han en het was 2-2.  Joe sloot zich vervolgens aan bij het groepje lafaards en de 5e remise was een feit.  Tom was niet optimistisch over zijn kansen.  Maar bij iedere rookbeurt kwam hij iets vrolijker naar buiten.  Ook remise.

Daarna kwam er eindelijk wat actie.  Stef kwam stralend naar buiten.  Gewonnen? Nee. Stef  zat in tijdnood en wist ternauwernood de 40 zetten te halen.  2 seconden voor tijd zette hij voor de zekerheid ook nog de 41e zet. Dat was maar goed ook, hij had de20e zet overgeslagen op zijn notatiepapier! Zet  41 was dus precies 40!  Grappig was dat de Doetinchinees  tegenover hem bekend stond om zijn warrige notatie en zich aanpaste aan de notatie van Stef denkende dat hij ergens een zet gemist had.

Stef  had het gehaald dus, maar zijn stelling was dubieus.

 

Het meest bijzonder was de partij van Anna Maja, die voor het eerst meedeed  in de KNSB.

Ze speelde uitstekend. Het ging lang gelijk op. Op een droevig moment , met iets minder dan een minuut  bedenktijd over  werd haar duidelijk gemaakt dat ze niet 5 maar 40 zetten  moest doen.  Er waren pas zo’n 15 zetten worden gedaan.  Ontsteltenis alom, niet in het minst door Anna Maja.

Haar tegenstander kreeg het ook bijna te kwaad  en wachtte heel vriendelijk met zetten tot  alle gemoederen weer bedaard waren.  Anna Maja ging er nog eens goed voor zitten en kreeg het voor elkaar de tijdcontrole te halen, geholpen door een Doetinse die de zetten keurig bijhield.  Helaas wel met een pion minder.  Het leek hopeloos,  de loper van Anna Maja tegen een sterk paard.

Maar ineens bood haar opponent remise aan. Hij zag niet meer hoe hij verder kon komen. Of gunde hij Anna Maja het halfje?  Hoe dan ook, de zevende remise was binnen dankzij dit  mooie debuut van Anna Maja, die weer straalde van trots. (lees ook het verslag op de site van Doetinchem )

En toen was alleen Stef nog bezig. Arme Stef, het hele seizoen zat het niet mee. Ook nu was hij de enige die het hoofd moest buigen.  Doetinchem  won dus met minmaal verschil. Een dag later was het nog onrustig in Doetinchem.

 

Het seizoen zat erop. Bij de Chinees in Heerenveen zaten we nog gezellig na te praten.  We hebben geknokt en weinig geluk gehad. Maar de sfeer was goed.  Met tranen in onze ogen hebben we afscheid genomen van  Ronald en Stef. Ronald keert terug bij Schaakwoude en Stef weet het nog niet.  

Bedankt  iedereen.  Volgend jaar de kop er weer voor en kampioen worden.

0
0
0
s2sdefault
powered by social2s