Sneek IV in mineur

 

Treurnis alom bij het vierde van schaakclub Sneek. Met nog 2 rondes voor de boeg is degradatie vrijwel onafwendbaar.

 

De (ijdele) hoop voor handhaving in de 1e klas FSB werd gisteravond ruw verstoord door “De Donger” uit het barre Noorden. Winnen was het credo, het liep geheel anders.

Op bord 3 mocht Teun als eerste z’n koning omleggen. Een vroege pion op f6 hield hem de gehele partij in een verstikkende houdgreep met een nederlaag als gevolg. Steller dezes mocht op 5 tegen Durk “f4” Wassenaar, die me op een rapidtoernooi in Workum met deze opening al eens geplet heeft. Gisteravond liet ik me verdorie voor de tweede keer wegzetten in deze abjecte opening. Negentien zetjes duurde mijn gepruts waarna ik alle tijd had de andere partijen te bekijken. Zo heeft inderdaad elk nadeel z’n voordeel.

 

Wietze v/d Zee werd op, nota bene, zijn eigen terrein geklopt. Met een handvol pionnen minder moest hij in het eindspel opgeven zodat de derde nul bijgeschreven kon worden.

 

Zelfs een authentieke schwindel zat er deze keer niet in. Enige lichtpuntjes waren de partijen van Albert en Dirk S, waarover later meer. Siebe op het tweede bord had een lastige stelling te verdedigen. Met een stuk en een paar boeren minder kon ook hij het niet bolwerken. Toen de voorzitter om kwart over tien pas rocheerde merkte hij snedig op dat er op deze manier wel erg veel nullen vielen. Dirk op “kiep” had een enorme batterij stukken op de vijandelijke koning gericht. Na enig geruil kon hij met dame en toren de mataanval beginnen, zij het niet dat hij pardoes zijn dame op een verkeerd veld zette zodat zijn tegenstander het stuk kon slaan. Gelukkig voor Dirk zag hij het niet en kon de winst alsnog geclaimd worden. Ondertussen kon Albert na dameruil een halfje bijtekenen in een stelling met 2 torens tegen toren, paard en loper. Dirk “De Prins” Meier, aan het hoofdeind, zal met weinig plezier op deze schaakpartij terugzien. Zijn tegenstander beleefde er kennelijk een sadistisch genoegen in om de totaal gewonnen stelling tot het bittere eind uit te melken. De arme Dirk moest lijdzaam toezien hoe hij langzaam maar zeker gewurgd werd. Tja, je hebt van die schakers… Last but not least Maarten, die op het vierde stekje z’n partij weer eens lekker over de hele avond uitsmeerde, onder het motto: waar voor m’n contributiegeld. In een verloren stelling wist hij toch enig tegenspel te krijgen temeer daar zijn jonge collega niet adequaat genoeg speelde zodat de partij uiteindelijk verzandde in een moeilijk te winnen eindspel. Met ruim 6 minuten meer op de klok bood Maarten sportief remise aan hetgeen dankbaar in ontvangst werd genomen.

 

Met een ietwat geflatteerde 2-6 uitslag moesten we alweer het onderspit delven. Het zijn sterke benen die de weelde kunnen dragen luidt het spreekwoord. Het chassis van dit team behoort toe aan een roestig, aftands Renault 4-tje die ergens op een sloperij staat weg te kwijnen.

 

 

Julius Bosma

 

 

0
0
0
s2sdefault
powered by social2s