Verslag Anne Kloosterman
De Reis
Eindelijk was het weer zover: vol goede moed gingen we eensgezind op weg naar de vijfde ronde. Almere was het einddoel en had als club een nieuw speellocatie: een denksportcentrum gecombineerd met een sportaccommodatie.
Eindelijk was het weer zover: vol goede moed gingen we eensgezind op weg naar de vijfde ronde. Almere was het einddoel en had als club een nieuw speellocatie: een denksportcentrum gecombineerd met een sportaccommodatie.
Het was zo nieuw dat zelfs de GPS de positie niet nauwkeurig kon
bepalen en er slechts maar een gooi naar deed. Enfin, de teamcaptain
samen met invaller Tjeerd in de achterhoede van de Sneker colonne en de
Amerikaan met de overige zes voorop. In een rustig tempo met
schitterend weer kwamen we ca. 12.35 uur aan op de plaats van
bestemming. Althans, volgens de routeplanner, want die deed zoals al
eerder gemeld, er maar een gooi naar.
Voor onze ogen doemde een enorm complex op met diverse hallen, speelvelden (voetbal, basketbal en wellicht ook nog hockey) en een parkeerplaats die hier en daar nog enige bestrating behoefde. Volkomen vertrouwend op de uitspraak van de ANWB routeplanner liepen wij richting complex. In het prachtige weer waren pupillenelftallen een potje aan het voetballen waar het publiek volop genoot van het weer. Wij liepen ontspannen keuvelend om het complex heen in de hoop een schaakbord te ontwaren. Toen we al meer dan helft van het rondje hadden gehad begon de twijfel toe te slaan: zaten we wel goed? Hier kan toch geen schaakclub zitten? Ik kan me hier geen schaakbord voorstellen! Kortom, we liepen nog snel even door. En warempel, aan de achterkant van het complex stond op een A4-tje afgedrukt: Wolkom Snits! Nou, da’s nog eens een hartelijk welkom! Persoonlijk werden we door een Almeerder schaakfunctionaris de hand gedrukt en verwelkomd en werden wij naar de speelzaal geleid. Fonkel nieuw, de cementgeur was nog merkbaar aanwezig, een prachtige locatie. We waren ruim op tijd, dus nog snel een bakkie en een sjekkie. Han had aan bord twee de eer om “on-line” te spelen. Zijn partij kon live worden gevolgd via een elektronisch schaakbord. Het plasmascherm hing in de kantine, zodat je de stelling op je gemak kon bekijken. Weliswaar zonder commentaar te geven, want dat werd natuurlijk uitdrukkelijk verboden.
De Wedstrijd
Voor onze ogen doemde een enorm complex op met diverse hallen, speelvelden (voetbal, basketbal en wellicht ook nog hockey) en een parkeerplaats die hier en daar nog enige bestrating behoefde. Volkomen vertrouwend op de uitspraak van de ANWB routeplanner liepen wij richting complex. In het prachtige weer waren pupillenelftallen een potje aan het voetballen waar het publiek volop genoot van het weer. Wij liepen ontspannen keuvelend om het complex heen in de hoop een schaakbord te ontwaren. Toen we al meer dan helft van het rondje hadden gehad begon de twijfel toe te slaan: zaten we wel goed? Hier kan toch geen schaakclub zitten? Ik kan me hier geen schaakbord voorstellen! Kortom, we liepen nog snel even door. En warempel, aan de achterkant van het complex stond op een A4-tje afgedrukt: Wolkom Snits! Nou, da’s nog eens een hartelijk welkom! Persoonlijk werden we door een Almeerder schaakfunctionaris de hand gedrukt en verwelkomd en werden wij naar de speelzaal geleid. Fonkel nieuw, de cementgeur was nog merkbaar aanwezig, een prachtige locatie. We waren ruim op tijd, dus nog snel een bakkie en een sjekkie. Han had aan bord twee de eer om “on-line” te spelen. Zijn partij kon live worden gevolgd via een elektronisch schaakbord. Het plasmascherm hing in de kantine, zodat je de stelling op je gemak kon bekijken. Weliswaar zonder commentaar te geven, want dat werd natuurlijk uitdrukkelijk verboden.
De Wedstrijd
(foto overgenomen van de site van Almere. Jan Lootsma is even naar het toilet)
Om even over enen barstte de strijd los. In volkomen willekeurige
volgorde een bloemlezing: aan bord 2 dus Han die elektronisch werd
gevolgd. Zijn partij begon schitterend. Een pionoffer op e5 bracht hem
een prachtige stelling die zijn beide paarden de vijandelijke linies
liet binnendringen. Een kwaliteit en een koning die onveilig stond, was
zijn oogst. Na 16 zetten kon de tegenstander wel het hoofd buigen. Maar
toen sloeg de vertwijfeling toe: een stelling die volgens Han elke
Sneker schaker kon winnen werd volkomen verprutst en uiteindelijk liet
Han zich maar mat zetten. Ondertussen voltrok zich aan bord 4 een ander
drama: Christian zeer gemotiveerd ten strijde getrokken, offerde een
stuk voor twee vrijpionnen. Verbonden weliswaar, maar de tegenstander
wist op zijn beurt ook een vrijpion te creëren achter die van
Christian. De aanval liep niet uit op mat of materiaal winst en ook
Chris moest het hoofd buigen: 2 – 0. Tjitze had aan bord 3 maar één
gedachte: winnen. En dat deed hij. Ook hier had hij, volgens eigen
zeggen, wel wat wind mee maar wist op fraaie wijze zijn tegenstander te
verschalken. 2 – 1. Jouke had aan bord 1 een bekende stelling op het
bord. Een thematisch stukoffer met als resultaat pionwinst wist hij
zettenlang te pareren, maar plotseling zat het er toch nog in en moest
na lang gemanoeuvreer de koning omleggen. 3 – 1. Invaller Tjeerd wist
zich prima te weren aan bord 7. Hij stond zeker niet slechter en remise
zou zeker terecht zijn deel moeten zijn. Helaas voor hem (en het team)
wist zijn tegenstander de stelling naar zijn hand te zetten en een
dodelijke penning was de nekslag: 4 – 1. Jan had aan bord 5 een
volkomen gelijke stelling op het bord getoverd. Althans, toeschouwers
beoordeelden deze stelling als 100% remise. Maar leer ons onze Jan
kennen: hij wist met zijn loper en toren de zwarte stelling klem te
zetten en forceerde zo het volle punt: 4 – 2. Renske had aan bord 6 een
iets betere stelling en remise zou haar deel worden, ware het niet dat
Han zijn winststelling op dat moment verprutste en zij dus voor de
winst moest gaan. Jammerlijk slaagde deze onzekere missie niet en een
nul was haar deel: 5 – 2. Het leed was al geleden en dus deed de
uitslag aan bord 8 er niet meer aan toe. Het was ondertussen al kwart
voor zes en de irritante zon was al bezig achter de einder te zakken.
Ondergetekende met de zwarte stukken, had in een gesloten Siciliaan de
voeten nog droog weten te houden. Na 33 zetten was de volgende
stelling ontstaan:
Er dreigt 34 ... – Pxd4 en die pion op e5 is ook gedoemd te verdwijnen. Wit speelde 35. Kg2 en haalde hiermee de penning eruit. 35 ... – Lb6! 36. Le3 wat anders? Maar toch volgde: 36. ... – Pxe5! De eerste pion is binnen. Na een geforceerde dameruil werd door ondergetekende de jacht geopend op de tweede pion: a2. En na zet 54 was de volgende stelling ontstaan:
55. b2-b3. Is er keuze? Ook na 55. Lc3 Pxc3 56. bxc3 en Lb2 kunnen de stukken in het doosje. 55. ... – Lb2. 56. Ld8+ Kg6 57. Lb6 Pc3 58. Lc2 Pxa2 en dat is nummer twee. Na wat heen en weer geschuif bloeide het plan van zwart op na: 68. Lc7 – b6
68. .. e6-e5! De bevrijding van het centrum. Nu de witte pionnen g3 en
h4 constante aandacht behoeven is het lieve pionnetje op d5 van
doorslaggevende aard. Na een geforceerde ruil van de witte en zwarte
b-pion was de zwarte vrijpion op de a-lijn een handenbinder van de
witveldige loper geworden terwijl de andere witte loper gedwongen werd
het paard te verwijderen. Ongelijke lopers, een goede tegen een
slechte. Jammer genoeg bleef de tegenstander tot ver na de 80e zet
doorschuiven, allemaal tegen beter weten in. Zo rond halfzeven werd
opgegeven: 5 – 3.
De Terugreis
Teleurgesteld? Zeker! Maar er heerste een gevoel van: jammer, gewoon pech. Goed gespeeld en toch verloren. Dat kan, zeker in het schaken. Er werd besloten om toch maar te chinezen in Emmeloord. Dat bespaarde tijd en was makkelijker te vinden. Tjeerd en Christian hadden al van de vetput gesnoept in Almere en gingen alvast vooruit naar huis. Onderweg werden we gebeld door een uitzinnig tweede team, of wij ook hadden gewonnen. Nee, niet echt. Het tweede ging eten in Sneek en waar wij waren. Nu waren we net Almere uit dus dat zou nog wel even duren. Maar na enig gedelibereer ging toch de voorkeur uit naar de Sneekse Chinees. Enfin, even gas geven en je bent ook zo in Sneek. Het bijna complete tweede was als aan het derde biertje toe en het bestellen kon aanvangen. Een keur aan gerechten was ons deel. Heerlijk. Verzadigd en de teleurstelling verwerkt werd de thuisreis aanvaard. Hier en daar werden wat teamgenoten en tweedeteamspelers in de binnenstad gedropt.
Ik was wel vroeger thuis dan voorspeld, maar het gevoel dat er zeker wat moet gebeuren de laatste vier rondes bleef nog lang ’s nachts door het hoofd spelen..........
(voor het verslag van Almere wijzen we naar hun website)
Anne Kloosterman