Laat ik dit nieuwe seizoen eens positief beginnen. We hebben hem allemaal weleens gespeeld: de grafzet. Niet een slechte zet of blunder maar een de slechtst denkbare zet op het bord. Een zet die je doet kokhalsen. Waar je niet aan herinnerd wil worden. Waar je nog nachten van ligt te draaien en woelen. Waar je spontaan uitslag van krijgt. Waar de honden geen brood van lusten. Een zet die je je ergste vijand niet toewenst. Een zet die de schaakmeesters van weleer in hun graf doet omdraaien. Zo’n zet dus.

Hoe kom ik op dit thema?

In de Volkskrant van afgelopen zaterdag zag ik in de onvolprezen schaakrubriek van Gert Ligterink een partijfragment van ene Graf tegen Rubio, gespeeld tijdens het Spaans teamkampioenschap. De uitdrukking grafzet komt zeker niet van deze partij getuige de schitterende combinatie die de witspeler op het bord tovert, inclusief dame-offer. Bijna elke zet van wit is een uitroepteken waard.

Ter lering en zeker inspiratie, na de 18de zet van zwart:

Een offerrijk seizoen toegewenst!

Julius Bosma

0
0
0
s2sdefault
powered by social2s