mudhDe verloren wedstrijd tegen Philidor 3 is toch een 4 – 4 gelijkspel geworden!

 

Dat bleek gistermorgen toen ik naar het nieuws van half acht keek. Uit een experiment dat is gedaan blijkt dat een deeltje, een neutrino, sneller dan het licht was. En als je sneller dan het licht kan reizen, kun je dus in de tijd terug.

Meteen dacht ik aan de laatste verloren wedstrijd. Je gaat terug tot voor je blunder en doet een betere zet. Maar dat kan je tegenstander ook doen. Dit gaat dan net zolang door tot je de perfecte partij gespeeld hebt! Dat zal dan altijd in een gelijkspel eindigen, tenzij blijkt dat wit altijd wint omdat hij mag beginnen. Voor een teamwedstrijd betekent dat in ieder geval altijd 4-4.

Er moet dan wel oneindig vaak terug in de tijd gegaan worden. Even dacht ik dat het efficiënter zou zijn om 1 zet terug te gaan en dan dezelfde zet uitvoeren. Meteen daarna doe je dat nog een keer (niet per ongeluk iets te ver teruggaan, voor je het weet zit je weer in de auto op weg naar de wedstrijd en moet je dat pokkeneind weer rijden) en dan claim je remise wegens 3x dezelfde stelling. Maar dat werkt niet, want ook daarna kun je weer verder terug gaan en iets anders doen.

Dit alles is natuurlijk onzin. Stel dat we over 200 jaar kunnen tijdreizen, dan gaat natuurlijk niemand een partij uit een KNSB-wedstrijd van 200 jaar eerder manipuleren. Nee, maar er zou dan wel iemand zijn die Hitler zijn daden teniet zou doen. Het feit dat Hitler zijn daden wel heeft gedaan, impliceert dat in de toekomst niet naar het verleden kan worden gegaan, anders had de Holocaust nooit plaatsgevonden.

Daarna kreeg ik weer een andere ingeving. Stel je gaat terug in de tijd om je blunder in een partij teniet te doen. Op het moment dat je de zet opnieuw kan doen, weet je niet meer dat je terug gegaan bent in de tijd en weet je ook niet meer dat je een blunder gaat maken. Kortom, je denkt weer na en voert dezelfde blunder uit! Teruggaan in de tijd heeft dus geen zin, want je gaat weer dezelfde dingen doen.

Genoeg nu van die onzin, die niemand waarschijnlijk meer kan volgen. Wat hebben ze nu echt gemeten. Een deeltje ging 60 nanoseconde sneller dan het licht. Het licht heeft een snelheid pak ‘m beet 300.000 km per uur. Een nanoseconde in een miljardste seconde!! Dat is dus helemaal niks.

Hoe meten ze dergelijke kleine eenheden?   Het is al idioot dat ze nu bij sportwedstrijden af en toe met 1000-sten van een seconde werken om een winnaar aan te wijzen.

Het betreffende deeltje werd overigens dwars door de aarde geschoten. Het is zo klein dat het overal doorheen gaat. Hoe weten ze nu dat de neutrino die ze afschoten, dezelfde is als het deeltje dat aankwam? Staat er een streepjescode op? Misschien was het wel een andere? En deeltjes kunnen toch ook op 2 plaatsen tegelijk zijn? Misschien was het deeltje ook op 60 nanoseconde langzamer dan het licht op dat moment?

Ik heb er verder geen verstand van. Had ik vroeger maar beter opgelet toen Douwe dat allemaal uitlegde. Toen interesserde het me niet, nu wel.

Over een tijdje zal wel bekend worden dat het om een meetfout gaat. Dat ligt natuurlijk het meest voor de hand.  Tot die tijd blunder ik maar gewoon door.

En voor wie nu denkt, wat staan er ineens veel stukjes op de site, bedenk dan dat ik dit stukje overmorgen pas heb geschreven.

Tot slot nog een prachig kort verhaal van Fredric Brown. Helaas heb ik alleen de engelse versie, maar dat zal voor weinig problemen zorgen denk ik.

THE FIRST TIMEMACHINE

Dr. Grainger said solemnly, "Gentlemen, the first time machine."

His three friends stared at it.

It was a box about six inches square, with dials and a switch.

"You need only to hold it in your hand," said Dr. Grainger, "set the dials for the date you want, press the button-and you are there."

Smedley, one of the doctor's three friends, reached for the box, held It and studied it. "Does it really work?" "I tested it briefly," said the doctor. "I set it one day back and pushed the button. Saw myself-my own back-just walking out of the room. Gave me a bit of a turn."

"What would have happened if you'd rushed to the door and kicked yourself in the seat of the pants?"

Dr. Grainger laughed. "Maybe I couldn't have-because it would have changed the past. That's the old paradox of time travel, you know. What would happen if one went back in time and killed one's own grandfather before be met one's grandmother?"

Smedley, the box still in his hand, suddenly was backing away from the three other men. He grinned at them. "That," he said, "is just what I'm going to do. I've been setting the date dials sixty years back while you've been talking."

"Smedley! Don't!" Dr. Grainger started forward.

"Stop, Doc. Or I'll press the button now. Otherwise I'll explain to you.”

Dr Grainger stopped. "I've heard of that paradox too. And it's always interested me because I knew I would kill my grandfather if I ever had a chance to. I hated him. He was a cruel bully, made life a hell for my grandmother and my parents. So this is a chance I've been waiting for."

Smedley's hand reached for the button and pressed it.

There was a sudden blur ... Smedley was standing in a field. It took him only a moment to orient himself If this spot was where Dr. Grainger's house would some day be built, then his great-grandfather's farm would be only a mile south. He started walking. En route he found a piece of wood that made a fine club. Near the farm, he saw a red-headed young man beating a dog with a whip.

"Stop that!" Smedley yelled, rushing up. "Mind your own damn business," said the young man as he lashed with the whip again. Smedley swung the dub.

Sixty years later, Dr. Grainger said solemnly, "Gentlemen, the first time machine."

His two friends stared at it.